بحث روايتى [ (چند روايت در ذيل آيات سوره عصر)]
در تفسير قمى به سند خود از عبد الرحمن بن كثير از امام صادق (ع) نقل‏
__________________________________________________
 (1) آيا كسى كه خدا سينه‏اش را براى اسلام گشاده كرده، و در نتيجه داراى نورى از ناحيه پروردگارش شده، مانند ديگران است؟ پس واى بر سنگدلانى كه ياد خدا در دلهاشان راه ندارد، آنان در ضلالتى آشكارند. سوره زمر، آيه 22.
                        ترجمه الميزان، ج‏20، ص: 613
كرده كه در تفسير آيه" إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا ..." فرمود: در اين جمله خداى تعالى اهل صفوت از خلق خود را استثناء كرده «1».
مؤلف: و در ذيل روايت، ايمان را بر ايمان به ولايت على (ع) و تواصى به حق را بر توصيه ذريات و نسلهاى خود به ولايت على تطبيق نموده است «2».
و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از ابن عباس روايت كرده كه در تفسير آيه" وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ" گفته: منظور از اين انسان، ابو جهل بن هشام است. و در تفسير آيه" إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ" گفته: منظور على و سلمان است «3».
__________________________________________________
 (1 و 2) تفسير قمى، ج 2، ص 441.
 (3) الدر المنثور، ج 6، ص 392.

سلام بنده متوجه نشدم منظور شما این است احادیث باید ملاک آیات باشد یا خیر ؟

یا برعکس

در کل بگم...

چه بسا امکان دارد از یک کلمه.. در قران (با تفسیر )

یک حدیث را به وجود آورد...

مثال هم زدم...


قران بسیار غنی هست...


خیلی ببخشید این مثال زا میزنم  ولی مقایسه ی قران و احادیث عین اینه که:


تو بر روی کلمات رمز گذاری کنی...
علت ادبیات عجیب و بزرگ قران هم  در غنی بودن کلمات است...این که  حتی میتوانی از کلمه ی پنهان کار ( خناس )  یک کتاب  روایت و حدیث بگوی...

و یا این که به صورت روان بگی...
مثل حرف زدن من و تو...
که روان حرف بزنیم



ولی سنگینی کلمات  قران از لحاظ معنی و تفسیر..

و حدیث...

حتی در ادبیاتش نیز پیداست...
این که از یک کلمه از قران

میتوانی یک یا بیشتر حدیث استخراج کنی..

این است که احادیث قرانی  سخت است..
ولی بسیار قابل اطمینان...


تو یک کلمه را در قران میبینی..

ذهن هیچ موجودی به مفهوم آن پی نمیبرد..

ولی یک عالم..

در میابد که  آن کلمه اشاره با فلان حدیث را دارد...

این که بسیار باید بر قران خبره باشی

یعنی این